Unutkanlık sahibim olacak ve beni sadece ölüm sevecek

Belki de değmiyordu bu sevgiye bunca telaşa, bunca özleme. Kendim oluşturmuştum kendim son verecektim buna. Bu karşılığını almak isteyip asla istediğim sonuca varmadan pes ettiğim sevgime. Yorgun değildim gelmeyişin sırtımda hayatın nasırlı ellerinin üzerimde gitmemesine sebep veriyordu. Bu yüzden de olabildiğince kekremsi bir tad bıraktı yaşamımda. Ne kadar ekleyip çıkarsam da geçmiyordu kamburu hayatın.

Gidişinin üzerinden kaç gün, kaç hafta, kaç ay geçti saymadım düşünmeye kalksam kaybolurum. Zihnim karmakarışık bir vaziyette içinden saydam seçebildiğim tek düşüncem sensin. Bayım, sana anlatmaya kalksam dinlemez yine gidersin. Bana yakıştırdığın köhne düşüncelerinin üzerine bulunduğum vaziyetten şikâyet edene dek çokça düşündüm. Dersen ki sonuç ne oldu? Yakıştımadım kendime ahmakça aldığın kararların cezasını çekmeye, vazgeçtim saydam düşüncelerimden, vazgeçtim gözlerinden, vazgeçtim ütopik hayallerimden. Sana güzel temennilerde bulunacak iyi niyet bırakmadın bende.  Çok yorgunum omuzuna yaslanabilir miyim?

Sonra öldürmüşsün beni cinayet mahallinden dönerken ellerin yara bere içindeymiş paramparça olmuş kalbin yüzün ve bedenin. Öldürmüşsün beni ama kendini de yaralar içinde bırakmışsın. Fazla beceriksizsin kurtulayım derken ellerinde kırk yıl hüküm sürecek yaralar açmışsın  Ah! Bayım çok aptalsınız.