Unutkanlık sahibim olacak ve beni sadece ölüm sevecek

Gidişinin üzerinden kaç gün, kaç hafta, kaç ay geçti saymadım düşünmeye kalksam kaybolurum. Zihnim karmakarışık bir vaziyette içinden saydam seçebildiğim tek düşüncem sensin. Bayım, sana anlatmaya kalksam dinlemez yine gidersin. Bana yakıştırdığın köhne düşüncelerinin üzerine bulunduğum vaziyetten şikâyet edene dek çokça düşündüm. Dersen ki sonuç ne oldu? Yakıştımadım kendime ahmakça aldığın kararların cezasını çekmeye, vazgeçtim saydam düşüncelerimden, vazgeçtim gözlerinden, vazgeçtim ütopik hayallerimden. Sana güzel temennilerde bulunacak iyi niyet bırakmadın bende.  Çok yorgunum omuzuna yaslanabilir miyim?

Sensizliğin verdiği kekremsi tadı iliklerime kadar hissediyorum.   Bayım hor görme günlerdir düşlerime gelme diye göz kapaklarıma uykuyu yasakladım, ondandır senin nezninde hoş olmayan bu düşüncelerim. Hiç değişmiyorsun. Biliyor musun alışıyor insan bir süre sonra iki saatlik uykuyla ayakta kalmaya lakin sensizlik öyle mi hoş hiç bitmiyor özlemi.. Gelme artık gelme ki değsin bu ızdıraba.

Sonra öldürmüşsün beni cinayet mahallinden dönerken ellerin yara bere içindeymiş paramparça olmuş kalbin yüzün ve bedenin. Öldürmüşsün beni ama kendini de yaralar içinde bırakmışsın. Fazla beceriksizsin kurtulayım derken ellerinde kırk yıl hüküm sürecek yaralar açmışsın  Ah! Bayım çok aptalsınız.